Porady

Przydatne informacje, które powinny zainteresować każdego właściciela czworonoga.

więcej


Galeria

Porady

„Kamień nazębny u zwierząt”

Kamień nazębny powstaje u zwierząt po nagromadzeniu się i zmineralizowaniu płytki nazębnej, zbudowanej z resztek pokarmu i bakterii. Jest to twardy, żółtawo- brunatny twór, gromadzący się najczęściej w okolicy kłów i trzonowców. Kamień nazębny jest to jednak nie tylko brzydki wygląd i zapach z pyska. Nie oczyszczane zęby są powodem powstających później procesów patologicznych np. zapalenie dziąseł, odsłonięte szyjki zębów, krwawiące dziąsła, gnijące korzenie. Trzeba też pamiętać o dalej idących konsekwencjach zalegającego kamienia nazębnego i namnażających się w nim bakterii, które krążąc po organizmie mogą uszkadzać narządy wewnętrzne. Dużą tendencję do gromadzenia się kamienia nazębnego mają psy ras miniaturowych i małych. Pamiętać jednak należy, że u każdego zwierzaka codziennie odkłada się osad nazębny, jak szybko ulegnie on zmineralizowaniu to już jest cecha osobnicza i zależy m.in. od składu śliny. Najlepszym sposobem usunięcia kamienia nazębnego jest ultradźwiękowe oczyszczenie zębów. Jest to zabieg w pełnej narkozie i wymaga odpowiedniego przygotowania zwierzęcia do jego przeprowadzenia. Dobrze jest przyjść do profilaktycznej kontroli stomatologicznej do lekarza weterynarii, który oceni stan jamy ustnej oraz pomoże w sytuacji kiedy zabieg oczyszczenia kamienia nazębnego będzie niezbędny.

Jak najlepiej dbać o higienę jamy ustnej zwierząt?

Najlepszym sposobem walki o zdrowy uśmiech pupila jest profilaktyczne czyszczenie zębów. Na rynku istnieją specjalne szczoteczki do zębów, czyściki zakładane na palec oraz smakowe pasty do zębów dla zwierząt ze zmniejszoną zawartością fluoru. Innym sposobem jest stosowanie odpowiednich suchych karm oraz gryzaków.

„Drapiący się pies – duży problem”

Każdy pies może się czasem podrapać. Ale uporczywy świąd, wyzwala u zwierzęcia  nieodpartą potrzebę drapania, uprzykrzając życie zarówno psa jak i właściciela. Uczucie to towarzyszy często chorobom skóry, takim jak: infekcje pasożytnicze, bakteryjne, grzybicze, czasem nowotwory. Częstym powodem wizyty u weterynarza jest świąd skóry, którego przyczyną są alergie. Wyróżniamy  alergie pokarmową, atopowe zapalenie skóry, kontaktowe zapalenie skóry oraz  alergiczne pchle zapalenie skóry.

Nie zapominajmy o profilaktyce przeciwpchelnej naszych czworonożnych przyjaciół! W większości przypadków takie ciągłe drapanie, lizanie i wygryzanie,  prowadzi do mechanicznego uszkodzenia skóry i jej wytworów (włosy) oraz  wtórnego zapalenia skóry i powstania na niej charakterystycznych zmian. Każdy rodzaj świądu wymaga konsultacji lekarza weterynarii, który poprzez zebrany wywiad, ocenę lokalizacji zmian oraz różnego rodzaju badania, wybierze  odpowiedni sposób leczenia. Istnieje możliwość wykonania u zwierząt testów  alergicznych oraz odczulania.

Prócz leczenia farmakologicznego lekarz może zalecić zmianę żywienia psa. W  przypadku podejrzenia nietolerancji pokarmowej stosuje się dietę eliminacyjną,  podając karmę, z którą zwierzę wcześniej nie miało kontaktu. Najlepsza do tego celu jest gotowa komercyjna dieta hipoalergiczna. Tak więc nigdy nie lekceważmy, gdy nasz pies zaczyna się intensywniej drapać  lub gdy zauważyliśmy zmiany na skórze lub w okrywie włosowej. Wcześnie  rozpoznany problem, może skrócić czas leczenia, a przede wszystkim pozwoli na  szybsze poprawienie komfortu życia naszego zwierzaka.

„Kastracja kotów”

Co kryje się pod nazwą kastracja?

Kastracja kotów to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu jąder u kocurów lub jajników u kotek. Najczęściej u kotek stosuje się ovariohisterektomie, czyli usunięcie jajników wraz z macicą. Trzeba pamiętać, że zabieg ten wiąże się z nieodwracalną bezpłodnością u naszych pupili.

Dlaczego kastrujemy kotki i kocury?

Kocury często kastrujemy kiedy planujemy zatrzymać kota w domu .„Intensywny” zapach moczu, zwiększona agresja, czy znaczenie terytorium to najczęstsze powody dla których poddajemy kocurki zabiegowi. Jeśli chodzi o kotki, to nie tylko niechciana ciąża skłania nas do zabiegu kastracji. Kotki należą do zwierząt poliestralnych sezonowo, są zdolne do rozrodu przez cały okres od wiosny do jesieni. Ktoś kto raz zaobserwował ruję u kotki na pewno jej nie zapomni. Przeciągłe miauczenie, czasem posikiwanie w nieprzewidywalnych miejscach.. itd. Pamiętajmy, że te „ wybryki” kotów są jak najbardziej naturalnymi odruchami, które my często uważamy za uciążliwe.

A co z kotami, które wychodzą na zewnątrz? Po co w taki razie pozbawiać fizjologicznych zachowań koty, które mogą zaspokoić swoje potrzeby? Nie zapominajmy, że coraz więcej jest niechcianych kotków, które potem nie mogą znaleźć domu, narażone na choroby, głód. A także o tym, że koty niekastrowane częściej narażone są na walki, w których odnoszą rany, wymagające potem długiego leczenia.

Dlaczego nie kastrujemy kotek i kocurów?

Przede wszystkim cele hodowlane nie pozwalają na kastracje. Czasem jest to lęk przed narkozą, czy też możliwość skłonności do tycia. Każdy zabieg chirurgiczny jest związany z ryzykiem narkozy, ale u zwierząt młodych, nie obarczonych poważniejszymi chorobami, jest stosunkowo bezpieczny. Przed każdym zabiegiem należy skonsultować się z lekarzem weterynarii, który pomoże w ocenie zdrowia zwierzaka oraz powie o odpowiednim jego przygotowaniu do zabiegu. Skłonność do nadwagi u kastratów nie do końca jest prawdą. Po zabiegu zmniejsza się zapotrzebowanie organizmu na ilość dostarczanych kalorii, ale ilość podawanego pokarmu zależy po części od nas. Nie można więc karmić „do woli”. Najlepiej przejść na odpowiednio dobraną przez weterynarza karmę bytową dla kotów kastrowanych.

Czy istnieją inne metody które zapobiegają niechcianej ciąży u kotek?

Czasem stosuje się środki farmakologiczne, w formie zastrzyku lub tabletek, powodujące okresową bezpłodność. Udowodniono jednak, iż związki hormonalne stosowane w tym celu, powodują zwiększone ryzyko wystąpienia ropomacicza czy guzów listwy mlecznej.

Kiedy można kastrować koty?

Kastracje można wykonać po osiągnięciu dojrzałości kota tj. najwcześniej w wieku 6- 9 m-cy.

Zachowanie kota po kastracji.

Kot po kastracji nie zmienia swojego zachowania, dalej poluje, bawi się, lubi siedzieć na kolanach właściciela, jeśli tylko wcześniej przejawiał takie zamiłowania. Każdy kot ma swój charakter. Jedynie popęd płciowy zanika i związane z nim zwyczaje kotów.

„Nadwaga u zwierząt domowych”

Przekarmianie zwierząt, stosowanie dużej ilości smakołyków i brak odpowiedniej ilości ruchu to główne przyczyny otyłości psów i kotów w dzisiejszych czasach. Czasem otyłość wskazuje na występowanie chorób metabolicznych. Otyłość prowadzi nie tylko do zmiany wyglądu zwierzaka i jego obniżonej aktywności ruchowej, ale również do zmian w całym organiźmie. Zwiększa się ryzyko wystąpienia chorób układu oddechowego, serca, cukrzycy. Nadwaga to również obciążenie nadmierne stawów, co w konsekwencji prowadzi do ich zwyrodnienia i bolesnego poruszania się. Nadmiar tkanki tłuszczowej utrudnia przeprowadzanie ewentualnych zabiegów chirurgicznych, zwiększa ryzyko narkozy. Dlatego tak ważne jest odmierzanie karmy, a nie karmienie „do woli”! Pamiętajmy, że zapotrzebowanie energetyczne może się zmieniać. Starsze zwierzęta potrzebują mniejszą ilość kalorii, po zabiegu sterylizacji tkanka tłuszczowa szybciej się odkłada przy nieodpowiedniej diecie.

Jak unikać nadwagi u zwierząt?

– zwiększyć częstotliwość ruchu

– ważyć karmę

– nie dokarmiać jedzeniem, które my spożywamy

– kontrolować wagę zwierząt.

Jeśli występuje już otyłość u psa lub kota?

Najlepiej udać się do gabinetu weterynaryjnego. Tam lekarz zbada i oceni naszego pupila, może także zlecić odpowiednią dietę odchudzającą, czy też wykonanie dodatkowych badań w celu wykluczenia tła chorobowego nadwagi.

„Szczepienia”

Kiedy i jak często szczepimy naszego pupila?

Dla prawidłowego rozwoju naszego zwierzaka konieczna jest odpowiednia dieta , ruch oraz miłość właściciela. Nie zapominajmy jednak o bardzo ważnym elemencie profilaktyki przed chorobami, jakimi są szczepienia.

Kiedy szczepić przeciwko chorobom zakaźnym?

Szczepienia wczesne przeprowadzane są już w wieku 6 tyg., najczęściej jeszcze zanim zwierzak znajduje nowy dom. Dlatego tak ważne jest aby przy nabywaniu/zakupie zwierzaka otrzymać dokument potwierdzający przeprowadzone dotychczas zabiegi odrobaczania i szczepienia. Powtarzamy szczepienie w wieku 9tyg. I potem w 12-13 tyg. .Szczepienia przeciwko najważniejszym chorobom zakaźnym powtarzamy potem po roku, później szczepienia przypominające powtarzamy co 2lata.

Kiedy szczepimy przeciwko wściekliźnie?

Każdy właściciel szczeniaka obowiązkowo powinien zaszczepić psa w ciągu 30 dni od ukończenia przez niego 12 tygodni. Szczepienie to w przypadku psa jest obowiązkowe i musi być powtarzane co roku. Koty wychodzące również należy zaszczepić przeciwko wściekliźnie, jednak szczepienie to wystarczy powtórzyć raz na dwa lata. Szczepionki obecnie stosowane są bezpieczne i ryzyko wystąpienia jakichkolwiek skutków ubocznych jest minimalne. Program szczepień psa /kota może oczywiście ulec zmianie. Każdorazowo decyduje o tym lekarz weterynarii ,który prowadzi naszego psa. Będzie zależał on przede wszystkim od sytuacji zakaźnej na danym terenie oraz stanu zdrowia naszego pupila.

Szczepionką przeciwko białaczce+ Rabisin (na wściekliznę oraz białaczkę szczepimy tylko koty wychodzące, które mogą mieć kontakt z innymi chorymi zwierzętami, szczepienie powtarzamy co 2 lata). Przed szczepieniem należy bezwzględnie wykonać test w kierunku białaczki, który wykluczy już istniejące zakażenie.

„Profilaktyka przeciwpasożytnicza”

Istnieje wiele pasożytów, które mogą zagrażać zdrowiu i życiu zwierząt. Niektóre z nich są niebezpieczne również dla ludzi!

Oto kilka najbardziej powszechnych pasożytów:

1. ektopasożyty

• pchły: pchła kocia (Ctenocephalides felis), pchła psia (Ctenocephalides canis). To małe, spłaszczone bocznie owady, które są żywicielami pośrednimi dla tasiemców . Ich cykl rozwojowy trwa w optymalnych warunkach około 4 tyg., może się jednak przedłużyć, gdyż poczwarki pcheł są oporne na niekorzystne warunki środowiska. Samice pcheł ssą krew zwierząt i ludzi, potem składają jaja w środowisku zewnętrznym, z których wylęgają się larwy, zamieniające się w poczwarki, a te następnie w dorosłe pasożyty. Prócz wędzących miejsc po ukłuciach pcheł, na sierści widać często ciemne odchody pchle. Dodatkowo zarówno zwierzęta jak i ludzie mogą zarazić się zjadając przypadkowo pchłę z larwą tasiemca.

• kleszcze: kleszcz pospolity (Ixodes ricinus), kleszcz łąkowy, kleszcz psi należą do krwiopijnych roztoczy, atakujących zwierzęta i ludzi. Przenoszą wiele niebezpiecznych chorób m.in. u psów babeszjozę, ehrlichiozę. Spotykane są również borelioza czy wirusowe zapalenie mózgu. Cykl rozwojowy jest długi (stadia larw i nimf)1-3 lat i przebiega w środowisku zewnętrznym.

Dlatego tak ważne jest stosowanie w okresie od wiosny do późnej jesieni środków przeciwko pchłom i kleszczom np. spot- on tzw. kropelki na skórę (ich okres działania waha się w granicy 4 tyg.) lub obroże przeciwpchelne (niektóre z nich działają nawet do 7 m-cy). Wszystkie bezpieczne preparaty są dostępne u lekarzy weterynarii.

2. endopasożyty

• glisty: glista psia (Toxocara canis), glista kocia (Toxocara cati) – należą do nicieni, postacie dorosłe, które można znaleźć w kale przypominają „białe makaroniki”długości ok 10cm. Okres od połknięcia inwazyjnej larwy do występujących w kale jaj to 3 tyg. u psów i 8 tyg. u kotów. Szczenięta mogą zarażać się larwami już w życiu płodowym, natomiast szczenięta i kocięta mogą zarazić się larwami z mlekiem matki. Starsze psy i koty zarażają się inwazyjnymi jajami ze środowiska lub koty np. polując na gryzonie , ptaki. Larwy inwazyjne powstają w ciągu 2-7 tyg. w wydalonych jajach, dlatego SPRZĄTAJMY PO NASZYCH PUPILACH, świeży kał nie zagraża innym zwierzętom i ludziom.

• tasiemce: tasiemiec psi (Dipylidium caninum) – to tasiemiec którym zarażają się zwierzęta i ludzie przez połknięcie pchły z larwa tasiemca, tasiemiec bąblowcowy (Echinococcus granulosus)- to wyjątkowo niebezpieczny pasożyt. U psów i kotów rozwija się postać dorosła. Z kałem zwierząt wydalane są jaja, które mogą się przyklejać do okrywy włosowej. Źródłem zarażenia mogą być dla ludzi nie umyte owoce i warzywa. Z połkniętych jaj wydostają się larwy, wędrujące do narządów wewnętrznych.

• Włosogłówki (Trichuris vulpis) – zarażenie jajami z zanieczyszczonego środowiska zewnętrznego.

• Tęgoryjce ( Ancylostoma caniunum) – zakażenie przez zanieczyszczoną larwami glebę, nosicieli nieswoistych np. myszy, drogą laktogenną, aktywne wnikanie larw przez skórę. Niebezpieczne również dla ludzi!

• Toksoplazma (Toxoplasma gondii)- ten mały pierwotniak wywołuje wiele kontrowersji wśród ludzi. Cały cykl rozwojowy zachodzi tylko u kotowatych! Także psy nie zagrażają człowiekowi, a koty tylko w czasie siewstwa oocyst w kale (od jednego dnia do 3 tyg.). Psy i koty mogą zarazić się poprzez: zanieczyszczoną glebę, surowe mięso, poprzez łożysko, z mlekiem matki. Nie wszystkie zarażone koty są siewcami oocyst! Po pierwszym zarażeniu u większości kotów wytwarza się trwała odporność. Chcąc stwierdzić obecność oocyst w kale kota, trzeba wykonać badanie koproskopowe u lekarza weterynarii.

• Lamblia (Giardia duodenalis)- jest to pasożyt wielu gatunków zwierząt i ludzi. Niektóre genotypy są zaraźliwe zarówno dla zwierząt jak i ludzi. Młode psy i koty są często bezobjawowymi siewcami cyst giargii ( okres siewstwa to ok 4 tyg.) U szczeniąt lub kociąt pasożyt ten może powodować niebezpieczne dla zdrowia i życia biegunki, wymioty. Dlatego ważne jest odrobaczanie młodych zwierząt! Jednokrotne podanie środka przeciw pasożytniczego nie przyniesie pożądanego efektu. Zaleca się min. 3 -4 krotne odrobaczenie w pierwszych miesiącach życia szczeniaków i kociaków. Warto przeprowadzać profilaktyczne odrobaczanie zwierząt co 6 m-cy (wychodzące koty nawet co 3 m-ce). Na rynku istnieje wiele rodzajów i form preparatów przeciw robakom wewnętrznym – tabletki, pasty, zawiesiny, a także spot- on (wygodna forma dla kotów, płyn wylewany na skórę). Najlepiej przeprowadzać profilaktyczne okresowe badanie kału, które wykona lekarz weterynarii.